Belki olur...

Osmanlı armasının son dönemdeki yayınlarla popülerleşmesinin ardından bu armanın bir İngiliz tasarımı olduğu yönündeki yaygın bilgiyi incelemeyi amaçlıyorum. Her alanda olduğu gibi burada da bir ifrat-tefrit çıkmazına düştüğümüzü rahatça söyleyebiliriz. Her iki tarafın iddiaları da beni rahatsız ettiğinden ve hamaset içeren her türlü söylemden uzak durmaya çalıştığımdan geç de olsa bu armayla ilgili oluşan önyargımın üzerine yıllar sonra gitmeye karar verdim. Gördüm ki çoğu önyargı gibi bu da bilgiye dayanmayan safsatalardan ibaretti. Fazla yoruma girmeden başlayalım. Baştan söyleyeyim görseli bol bir yazı olacak. Arma; devletleri, hanedanları, şehirleri veya soylu aileleri temsil eden kalıtsal sembollerin bütünüdür. Avrupa’da yüzlerce yıldır kullanılmakta olan arma geleneği tarihimizde yoktur. Padişahların kullandığı tuğraların -ki bunlar aslında padişahın kişisel imzasıdır-, ay-yıldızın, devletin simgesi olarak kullanılan sancaklardaki tek ve üç hilalin veya daha önceki dönemlere ai...

Her geçen gün bir başka bölgesinde bir başka zulmün yaşandığı şu dünyada kırk yaşıma geldim ve artık hayatımda tümörleşmiş şeyleri, kişileri kesip atmaktan başka çaremin olmadığını fark edip buna göre eyleme geçebiliyorum. Fakat aynı zamanda bu yaşıma kadarki dünya görüşümü sürdürmekte de belirli bir motivasyon eksikliği duyuyorum. Yok, merak etmeyin sürekli orta yaş krizine girmiş erkek kafasıyla yazmayacağım; ama belki de mecburen bu yaşıma gelmeden fark edemeyeceğimi anladığım şeylerden birini paylaşmak bana iyi gelecek, umarım size de iyi gelir. Ramazan ayındayız. Oruç, yoğun ibadet, nefs terbiyesi, iyilik faaliyetleri, süslemeler, şenlikler, hediyeler, iftarlar vb. İnsan bu tarz yoğunlaşmaları daha çok çocuklar için lazım sanıyor ama aslında yaş ilerledikçe gelen hayattan usanmışlık hissiyatı sadece bunun gibi küçük şeylerle aşılabiliyor belki de. Mesela geniş aile düzeninde dede ve ninelerle büyümenin çocuklara olumlu etkisindense, çocukların dede ve ninelere kattığı yaşam enerji...