Belki olur...

Her geçen gün dünyanın bir başka bölgesinde bir başka zulmün yaşandığı şu dünyada kırk yaşıma geldim ve artık hayatımda tümörlermiş şeyleri, kişileri kesip atmaktan başka çaremin olmadığını fark edip buna göre eyleme geçebiliyorum. Fakat aynı zamanda bu yaşıma kadarki dünya görüşümü sürdürmekte de belirli bir motivasyon eksikliği duyuyorum. Yok, merak etmeyin sürekli orta yaş krizine girmiş erkek kafasıyla yazmayacağım; ama belki de mecburen bu yaşıma gelmeden fark edemeyeceğimi anladığım şeylerden birini paylaşmak bana iyi gelecek, belki size de iyi gelir. Ramazan ayındayız. Oruç, yoğun ibadet, nefs terbiyesi, iyilik faaliyetleri, süslemeler, şenlikler, hediyeler, iftarlar vb. İnsan bu tarz yoğunlaşmaları daha çok çocuklar için lazım sanıyor ama aslında yaş ilerledikçe gelen hayattan usanmışlık hissiyatı sadece bunun gibi küçük şeylerle aşılabiliyor belki de. Mesela geniş aile düzeninde dede ve ninelerle büyümenin çocuklara olumlu etkisindense, çocukların dede ve ninelere kattığı yaşa...

Kişisel tecrübelerimden yola çıkarak bir seriye başlamak niyetindeyim. Eğip bükmeden ve süslü cümlelerle uğraşmadan olabilecek en sade haliyle bazı tespitlerde bulunmak istiyorum. Yer yer cümlelerimden rahatsızlık duyulabilir. Yardım faaliyetlerinde aktif olarak bulunmadan önce dışarıdan biri olarak katıldığım toplantılarda bu konularda yapılan bazı konuşmalar beni de rahatsız etmişti aslında. İhtiyaç sahipleri hakkında yapılan bazı yorumlar bana ilginç ve aslında itici gelmişti. Fakat içeride karşılaştığım insanlar, olaylar beni daha mutedil düşünmeye sevk etti. Bu her işte böyledir. Görünen ve aslolan genelde farklıdır. Gönüllü kimdir? Yardım kuruluşlarında emek veren insanların bu işten bir ücret aldığı yönünde düşünceler olduğunu fark ediyoruz. Bunu bu faaliyetleri dışarıdan görenler de bizzat yardım alanlar da düşünüyor. Başka ülkeleri bilemem ama ülkemizde yardım kuruluşlarının, mesaili çalışan personeli dışında, saha işleri, gönüllüler üzerinden ilerler.  Bu yüzden TDK sözlü...